راه ميهن كشته شدند و نامي جاويدان از خود بر چاي گذاشتند

درياسالار بانو ارتميز :

ان روزگار ناميده اند.

اتوسا :

بزرگ دانسته است.

ارتادخت :

نشد و اقتصاد امپراتوري پارتيان را رونق بخشيد.

ازرمي دخت :

است.

پرين :

ايران زمين براي هميشه تبت گرديده است.

فرخ رو :

يوناني در چندين جا نامي از وي به ميان اورده اند.

هلاله :

پادشاه كياني ياد شده است كه نامش را " هماي چهر ازاد ) نيز گفته اند.

مردان ايران باستان بانوان خود را احترام بسيار ميگزاشتند و در تمامي امور

با انها مشورت ميكردند و براي ايده و عقيده انها احترام بسزايي قائل بودند.

                                             اعتراض به نصب تندیس اسکندر

نویسنده : حسین

بدينوسيله، نگرانی شديد خود را از رويدادهای تلخی که اين روزها در کشورمان رخ داده و گنجينه‌های باستانی و گرانبهای ميهن‌مان را يکی پس از ديگری به نابودی می‌کشد، اعلام نموده و ضمن يادآوري وظيفه‌‌ي دولت يعني نگهداری و پاسداری از گنجينه‌های اين سرزمين، از ميان انبوه ويرانی‌هايی که اين روزها دل هر ايرانی پاک‌نهادی را به درد آورده است ، پنج پاره‌ي زير را نگران‌کننده‌تر از همه دانسته‌ و آنها را به آگاهی ملت گرامی ايران می‌رسانيم:

1. ما از هماهنگی‌های انجام‌شده ميان سازمان ميراث فرهنگي و مديريت بريتيش‌ميوزيوم لندن برای بازگشت – اگرچه موقت – منشور حقوق بشر کوروش از موزه‌ي بريتانيا به گنجينه‌ي ملی ايران و نمايش همگانی آن، به شدت نگران بوده و از هم‌اکنون دلواپسی ژرف خود را از اين موضوع، به آگاهی هم‌ميهنان و نيز همه‌ي نهادهای فعال فرهنگي می‌رسانيم.

زيرا بر اين باوريم که سازمان ميراث فرهنگي، هرگز کارنامه‌ي روشنی در پاسداری از گنجينه‌های کشورمان نداشته و ندارد، و برای نمونه همان بس که نتوانسته تا از سنگ‌نوشته‌ي ارزشمند جزيره‌ي خارک ، بيش از 199 روز نگهداری نمايد. هم‌چنين هنوز هم مردمِ بزرگوار ايران ، خاطره‌ي تلخ ربوده شدن «لوح زرين تخت‌جمشيد» از همين گنجينه‌ي ملی ايران و و سپس پخش خبري مبني بر آب کردن آنرا ، از ياد نبرده‌اند.

2. همانگونه كه كارشناسان غيردولتي از همان آغاز پيش‌بيني كرده بودند، رطوبت سنجهاي پاسارگاد نمِ بسيار بالايی را پيرامون آرامگاه کوروش بزرگ نشان داده‌اند و با آنکه همه‌ي گروههای ميهن‌پرست، پيش از آبگيری سد سيوند، بارها و بارها درباره اثرات ويرانگر اين آبگيری هشدار داده بودند،ولي هنوز هم- و بر خلاف وعده‌هاي داده‌شده – شاهد اقدام مثبتي براي تخليه‌ي آبهاي آن سد نبوده‌ايم ، تا پس از قطع شمار بالايي درخت منحصر به‌فرد و نابودي محوطه‌هاي باستاني تنگِ چشمه (تنگ بلاغي)، دست كم اينك از شدت آسيب‌هاي پيشِ رو بكاهيم. 

3. شنيده مي‌شود كساني به جرم ويران نمودن سنگ‌نوشته‌ي جزيره‌ي خارک دستگير شده‌اند. هر چند پيرامون علت دستگيري دستكم يك تن از آنها ابهام‌هايي وجود دارد ولی در ميان شگفتیِ همگان، منابع رسمی تا كنون به بهانه‌ي امنيتی بودن مسأله، از شناساندن آنها به مردم و روشن شدن علت مسأله سر باز زده‌اند. و اين در حالی است که ميدانيم به دليل نفت‌خيز بودن جزيره‌ي خارک و دارا بودن تأسيسات نفتی بسيار، هيچ‌کس نمی‌تواند بدون داشتن پروانه از مسؤولان مربوطه، به آن‌جا آمدوشد نمايد.

آشكار است كه براي جلوگيري از گسترش شايعات پيرامون اين رويداد – كه چندان خوشايند نيز نبوده و مي‌تواند اعتماد دوستداران ميراث فرهنگي نسبت به دولت را كم‌تر نمايد – ضمن بركناري مديريت سازمان ميراث فرهنگي استان بوشهر، شايسته است نتايج پيشرفت پرونده ، گام به گام اعلام گردد.

4. در خبرها آمده است كه در كمال شگفتي بخشي از محوطه‌ي کاخ‌ آپادانای شوش، آن گنجينه‌ی کهن و گران‌بهای کشورمان و يادمانِ روزگار داريوش بزرگ، به پيست موتورسواری بدل گشته است. آشكار و بديهي است كه ميبايست ضمن برچيدن چنين وضعيتي، هرچه زودتر حريم آن اثر ارزشمند مشخص و مورد نگاهباني قرار گيرد تا ديگر بار فجايعي همچون تخريب پاي ستون‌هاي دروازه‌ي شرقي همان كاخ ونيز نابودي كتيبه‌ي خارك را شاهد نباشيم .

5. و باز از خوزستان و ديگر كهن‌شهر آن، ((اهواز))، خبري دال بر كاوش و رسيدگي به شهر باستانی هرمزداردشير که خود يادگاری 1700 ساله از روزگار ساسانيان و از آثار ثبتِ ملي شده‌ي آن استان است به گوش نرسيده و نمي‌رسد. ما چنين كوتاهي‌هايي را تنها و تنها از ناكارآمدي مديريت سازمان ميراث فرهنگي آن استان مي‌بينيم و خواستار بازبيني در رفتار و عملكرد اين سازمان ميباشيم . 

ضمن شادباشِ فرا رسيدن جشن كهن تيرگان و بزرگداشت ياد و نام آرش و همه‌ي سرداران، سربازان، جان‌باختگان و شهيدان راهِ ميهن، به‌ويژه شهيدان هشت سال دفاع مقدس، داوری در اين باره و باره‌های ديگر را به ملت ايران مي‌سپاريم. و نيز توجه دولت را به موارد يادشده و پند و اندرزهايي كه مي‌تواند از شدت دردها بكاهد، جلب مي‌كنيم. 

چو ايران نباشد تن من مباد

دهم تيرماه 1387 خورشيدي 

بنياد دوستداران ميراث فرهنگي افراز (تهران) انجمن فرهنگي بيستون (تهران)

انجمن فرپاد (شيراز)   انجمن انديشه جوان (اصفهان)

انجمن دوستداران و حافظان خشت خام (يزد) كانون دوستداران شاهنامه (توس)

كانون جوانان پاسارگاد (گرگان)  گروه جوانان شكوه هخامنشي (خراسان)

جمعيت عصر سبز (يزد)   انجمن فرهنگي سرزمين پارس (خراسان)

جمعيت دوستداران ميراث فرهنگي يادگار (يزد) خانه سيمرغ (تهران)

خانه ماوراي جوان (گرگان)   انجمن ديده‌بان يادگارهاي فرهنگي و طبيعي ايران (تهران)

انجمن كهن‌دژ (همدان)   كانون گسترش فرهنگ ايران بزرگ (اصفهان)

انجمن هخامنشيان (تهران)   انجمن دوستداران ميراث فرهنگي و گردشگري امرتات (اصفهان)

خانه ادب مهر (اصفهان)   انجمن دوستداران ميراث فرهنگي تاريانا (خوزستان)

كانون سيمرغ انديشه (نجف‌آباد)  كانون فرهنگي لر بختياري ايرانيان

انجمن ايلام شناسي ايران (تهران)  انجمن اسپادانا (تهران)

انجمن فرهنگي كوروش بزرگ و گروهي از فرزندان ايران‌زمين 

هم ميهن گرامی، خواهشمنديم ما را در پخش اين آگاهي‌نامه ياري نموده و اين پيام را به نشانی رايانامه‌هايي  که می‌شناسيد، بفرستيد و نيز اگر مي‌توانيد آنرا بر روی تارنما  و يا تارنگار  خود بگذاريد تا همگان از روزگار رفته بر گنجينه‌های اين كهن‌سرزمين آگاه گردند . باشد كه در كنار يكديگر بتوانيم ، مسير اين سيل خودساخته را بگردانيم.

ایرانیان همایون باد.

اگر سر به سر تن به کشتن دهیم /از آن به که کشور به دشمن دهیم

فردوسی بزرگ

نادر شاه بزرگ : اگر جانبازی جوانان ایران نباشد نیروی دهها نادر هم به جای نخواهد رسید.

نادر شاه  بزرگ : برای اراضی کشورم هیچ وقت گفتگو نمی کنم بلکه آن را با قدرت فرزندان کشورم به دست می آورم .

نادر شاه بزرگ : وقتی پا در رکاب اسب می نهی بر بال تاریخ سوار شده ای شمشیر و عمل تو ماندگار می شود چون هزاران فرزند به دنیا نیامده این سرزمین آزادی اشان را از بازوان و اندیشه ما می خواهند . پس با عمل خود می آموزانیم که پدرانشان نسبت به آینده آنان بی تفاوت نبوده اند .و آنان خواهند آموخت آزادی اشان را به هیچ قیمت و بهایی نفروشند .

پاینده ایران اهورایی.

به نام خداوند جان و خرد

آیا ما ایرانی هستیم؟اگر نیستیم،پس چرا در این سرزمین زندگی می کنیم و به عربستان یا ترکستان وغیره نمی رویم.یا چرا برای این کشور نام دیگری بر نمی گزینیم؟ونیز به زبان نا ایرانی سخن نمی گوییم،چرا نوروز و چله و چهارشنبه سوری را جشن می گیریم؟...

باری،اگر ایرانی هستیم،پس چرا زبان ملی و فرا قومی؛پارسی را آنسان که باید،پاس نمی داریم؟چرا در برابر نابودی و یا ربودن یادگارانمان واکنشی شایسته نشان نمی دهیم؟چرا منش و بینش نیاکانمان را به فراموشی سپرده ایم؟

پیشینه دانش و فرهنگ ایران زمین؛دیرینه تر از هر کشوریست.پس چرا چنین گنجینه گسترده و شگرف را بر باد داده و دست گدایی به گرد جهان، دراز کرده ایم چرا چهره هایمان را با آب خرد نمی شوییم؟

تیره بختی ما از انگیزهایی گوناگون-چه از سوی خودمان و چه از سوی دشمنان-آب می خورد.رشگ و آز،خود کامگی و فریفتاری؛گفتار و کردار و پنداری که زمانی به پاکی، پر آوازه بود.به پلشتی آغشته است.فروغ راستی به کور سوی دروغ،دگرگون گشته و از این روست که بخت از ایرانی،برگشته است.

جایگاه ما چنان ارجمند بود که سرزمین مان را فردوس می دانستند و ما را آزاده می خواندند.پس چرا بنده نام و نان بیگانه شدیم؟چرا باژ و جشن و برسم از کف دادیم و به باج و زاری و خواری،گردن نهادیم؟چه شرم آور بود آنگاه که شاه نامه ها را از اورنگ به ننگ کشیدند،و تاج جهان گیرش را به((عقال جهل))و ((چپیه روشنفکر))نمایی  پوشاندند!چه خوفناک بود و هست و خواهد بود،خواب هایی که برای نسل ما(نسل نفرین شده)دیده اند و دیرینه یادمان هایمان را به آتش می سوزند و به آب می شویند.((شاید حرف آخر))اگر از آغاز گفته می شد،آنگاه نسل سوخته به هنگام،پی می برد که ((ما چگونه مار شدیم))!چه دیر دریافت که ((نون قلم))در ((عرب زدگی))است!

خرد را چو کس نیست گفتن چه سود(این پرسش فردوسی است)؛(مهر)بانی که سر آمد،شهریاران را چه شد؟(این پرسش حافظ است)پاسخ ما چیست؟

در زمانه ای دلسنگ که از سنگ بنای نیاکان نیز نمی گزشتند و تاب دیدن نام هایی چون ((کورش کبیر))و((تخت جمشید))را بر پیشانی خیابان ها نداشتند.در هنگامه ای دلگیر که لاشخور های سرخ به شیر، خورشید سان ایران یورش برده و از پس پرده های سیاه،گوش به استاد ازل سپرده و در ((کتاب جمعه))به کرنش کمونیسم پرداخته بودند،خروش خاموش خویش را در چکاد چکامه ها به پژواک می شنیدم.

نهان گشت آیین فرزانگان                         پراکنده شد کام دیوانگان

هنر خوار شد،جادویی ارجمند                    نهان راستی،آشکارا گزند

ذوالقرنین قرآن و مسیح تورات و ابر شهریار ما؛آسوده مخواب که مردم ایران نشین-و نه ایرانی-در خوابند!و آب سیوند،آنها را خواهد برد.آسوده مخواب که خشکی تو ،غرق در گرداب هاست.

راستی آغاز کردی؟از شهر بیرون باید شدن؟(این گفته شمس است)ای زرتشت،چگونه می توان راه راست را برگزید؟!مگر آنکه از جان و مال،چشم پوشید و یا پای به ویرانه های آوارگی نهاد.

زرتشت!باز از تو می پرسم:کجاست آن فره اهورایی که دگر بار بر این مرز مزدایی بتابد؟کجاست پشوتن و سوشیانت و کرشاسپ و کیخسرو؟کجاست نوید هایت درباره فرجام زهر آگین دروغکاران؟

ژوبین های پارسی،کمندهای کردی،کمان های مازندرانی،گرزهای گیلکی،زره های آذری،سپرهای سیستانی،برگستوان بلوچستانی،تیغ های طبرستانی،خنجرهای خوزستانی،خدنگ های خراسان بزرگ...

آژیر هژبران ایران شوید و ترک و تازی و روسی و فرنگی را در هم کوبید.

سعدیا مرد نکونام را مرده می دارند و زنده آن است که نامش به نکویی نبرند!اگر بنی آدم از یک گوهرند،پس چگونه پاره ای کیش ها و کشورها آشفته و پاره ای دیگر آسوده اند؟

شبیخون از درون!آری چنین بود.برادر که گفتگو های تنهایی اش،چه تن ها راکه به خاک و خون نکشید.و چه فرهنگستان شگفتی بود که چماغ دباغ را سروش کریم کردیم!ای گزشتگان و ای آیندگان؛من از این ناس،برائت می جویم.

طوطیان هند دیگر شکر شکن نمی شوند.شهروندان شمس نمی پرسند که زبان پارسی را چه شده است؟سیه چشمان کشمیری،دیگر شعر حافظ شیراز نمی خوانند.نظامی و خاقانی،در بند خاقان زادگانند.خوبان پارسی گو،به کنیزی ازبک و ترکمن و قزاق رفته اند.

وای بر خونیرث خونین دل.

غرش شیران،گزشت و رفت،باری چه دیر پاست عو عو سگان شما؟گویا ناگزراست رفتن کاروان شما،مهمانان ناخوانده و گنگ زبان.

کیان و پهلوانان!آنان از مرده شما نیز باک دارند.خونهای خود را در رگ های ما روانه کنید تا به خونخواهی شما بشتابیم.

زنده باد ایران بزرگ.

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان...هنوز هزار باده ی،نخورده در رگ تاک است.

لاله های سرنگون!سوگند به خون پاکتان،میهن خویش را کنیم آباد و سرافرلز.سرو های سایه افکن!در زیر دارتان بسی نامهای نامور،خواهیم نگاشت...

ما زنده به آنیم که آرام نگیریم....موجیم که آسودگی ما عدم ماست.

نام ونژاد وفرهنگمان را از آلودگی ها،می پالاییم،زنگار زیانکاران رااز آیینه مهر آریا می زداییم و به زیور مزدایی می آراییم.

وهومن و دیگر امشاسپندان را به یاری همی می خوانیم تا دروغ و دشمن و خشکسالی را از این سرزمین،به دور داریم.

هستی من به هستی تو بسته،ای میهن آریایی.باش و زنده بمان ای عشق سوزان ما.

نوروز

اورمزد روز از فروردین ماه ،1 فروردین

نوروز از نخستین روز بهار همراه با سرسبزی طبیعت و شادی آغاز میگردد.

« خواجه پیروز» یا واژه ی معرب « حاجی فیروز» ، از باورهای زیبای گره خورده با نوروز است که ریشه ای بسیار کهن در این سرزمین دارد. خواجه پیروز ، نامش گواه پیروزی و عنوانش نشان بزرگواری و سروری ست. چهره ی سیاه شده ی خواجه پیروز دلیل بازگشت او از جهان مردگان و نیز نماد سیاهی زمستان است و لباس سرخ او هم نماد سرخی آتش و آمدن گرما و نیز نماد سرخی گلها و طبیعت زیبای نوروزی است. شادی و پایکوبی او هم به خاطر پیروزی بهار و باز زایی طبیعت و زایشها و رویشها ی نوروزی است.

خوان (سفره)

خانواده های زرتشتی سه سینی از سبزه به نماد  پندار نیک ،گفتار نیک،کردار نیک بر خوان (سفره هفت سین) مینهند تا موجب فراوانی در سال نو شود . رنگ سبز آن رنگ ملی ایرانیان و نماد امرداد امشاسپند(فرشته) می باشد. سمنو که نماد خوبی برای زایش و باروری گیاهان توسط فروهر هاست. سنجد، بو وشکوفه آن سرچشمه دلدادگی است. سماق چاشنی زندگی ،سیر و سرکه برای گند زدایی و پاکیزگی می باشد. آب نماد خورداد امشاسپند سیب سرخ نماد سپندارمزد امشاسپند. سکه نمادی از شهریور امشاسپند می باشد. کتاب اوستا نماد اهورا مزدا ،آفرینگان ( شمع دان ) نماد اردیبهشت امشاسپند ،شیر و تخم مرغ نماد وهمن امشاسپند، آینه ،نان،پنیر،سبزی،نقل،شیرینی و آجیل و جز آن بر خوان می نهند که همگی نمادی از داده های اهورایی می باشد.

نوروز از نخستین روز بهار برابر با روز اورمزد و فروردین ماه از سالنمای باستانی ایران آغاز و بنا بر روایات تاریخ نویسان در روزگار باستان یک ماه طول می کشید و امروزه تا سیزده روز ادامه دارد.

نوروز بزرگترین جشن ملی ایرانیان است که از روزگاران بسیار دور  برای ما به یادگار مانده است  و بنیاد آن رابه جمشید شاه پیشدادی نسبت میدهند وحتی امروز این جشن بنام نوروز جمشیدی شهرت دارد. گویند به دوران جمشید شاه، سرما و طوفان بزرگ، ایرانویچ (ایران) را فرا می گیرد و در پایان سه سال درآغاز بهار سرما و طوفان به پایان می رسد وبه شادی آن جشنی بزرگ برپا می شود که نوروز می نامند.

حکیم عمر خیام در نوروز نامه درباره این جشن چنین مینویسد: سبب نام نهادن نوروز ازآن بوده است که آفتاب در هر 365 شبانه روز و ربعی به اول دقیقه حمل باز آید و چون جمشید شاه آن روز را دریافت ،نوروز نام نهاد و جشن بزرگی برپا کرد و مردم نیز از وی پیروی نمودند.

در گذشته‌های دور ایرانیان به گرد آتش می آمدند و با نوشيدن شيره گياه هوم (هَئومَه (و با پايكوبی و هلهله و شادي به قربانی جانوران (بیشتر گاو) مي‌پرداختند و بخشي از آن گوشت را به آتش مي‌افكندند. زرتشت غريوهای مستانه و  افكندن گوشت قربانی در آتش و آلوده كردن آن را ،رد كرد و كشتن جانوران را به رنج، و تباه كردن گوشت آن را كاری اهريمنی به شمار آورد و در برابر اينها خشنودی و پايكوبی و شادمانی در گرد آتش را درست و برابر با اَرْتَة (فضيلت، سامان و نظم هستی ) و نيكوكارانه شمرد.

جشن سوری يا چهارشنبه سوری كه اينك در شب چهارشنبه پایانی سال با آداب ويژه‌اي برگزار می ‌شود، يكي از جشن‌های پرشكوه و سرشار از آیین های میهنی بوده است.در این روز دختران و پسران دور آتش گرد می آمدند و به پایکوبی و سرود خوانی می پرداختند. گواه بر آن است كه اين جشن از آغاز سده هفتم هجری به دست فراموشي سپرده شد، سپس به گونه ای ديگر از سده‌های دهم رواج یافته است. هاشم رضي  در كتاب گاه شماری و جشن‌های ايران باستان، درباره چهارشنبه سوري مي نويسد:" ايرانيان در يكی از چند شب پایانی سال، جشن سوری را كه آیینی ديرينه بود، با آتش‌افروزی همگانی برپا مي‌كردند.

افروختن آتش گوشه زدن( كنايه) از راه يافتن روشنی دانش در دل و روان است كه نشانه های اهريمنی را از ميان برمي‌دارد. چنانكه ازنشان های فرهنگی و آیین دیرین ايرانيان برپا كردن جشن و سرور و شادي بوده است و هدف از آن بالا بردن شادی تن  و  روان برای تلاش‌، كوشش و سازندگی بيشتر بوده است.

استاد پورداود پژوهشگر بزرگ ایران باستان ،پريدن از روی آتش و چیز های نادرست گفتن  درباره آن را زشت می ‌پندارد چنانكه در كتاب آناهيتا مي‌گويد:«در جشن چهارشنبه سوری از روی آتش جستن و ناسزایی چون سرخي تو از من و زردی من از تو گفتن، از روزگارانی است كه ديگر ايرانيان مانند نياكان خود آتش را نماينده فروغ ايزدي نمي‌دانستند … »

در ایران باستان هم آیین های این جشن برگزار می‌شد اما به علت سپندینگی آتش که یکی از دهش های اهورا مزدا(خداوند یکتا )است ،هرگز روی آتش نمي‌پريدند ونکه (بلكه) به دور آتش شادی و پايكوبی مي‌كردند .

چند روز پیش از نوروز مردمانی به نام آتش آفروزان که پیام آور این جشن اهورائی  بودند به شهرها و روستاها می رفتند تا مردم را برای این آئین آماده کنند. آتش افروزان ، زنان و مردانی بسیار هنرمند بودند که با برگزاری نمایش های خیابانی، دست افشانی ها ، سروده ها و آوازهای شورانگیز به سرگرم کردن و خشنود ساختن مردمان می پرداختند. هدف آنها رساندن نیروی فزاینده و نیک به مردمان برای چیره شدن بر اندوه و افسردگی بود. آنها که زنان و مردان شادی بخش خوانده می شدند در روزگار ما هنوز نمود  کوچکی از خود را زیر نام خواجه پیروز یا حاجی فیروز( که عربی شده واژه می باشد) زنده نگاه داشته اند که براستی از هنرمندی زن یا مرد آتش افروز در  دوران  گذشته بسیار دور است.

 بنا بر باور ایرانیان ، هنگام جشن سوری می بایست از خانه بيرون رفت و همپای  دیگر مردمان جشن گرفت  و شاد و سرخوش بود تا سا ل نو همراه با شادی  و پیروزی باشد. فرهنگ ایرانی همواره ستایشگر و پاسدار شادی بوده است.

شور بختانه امروزه فرهنگ دیرینه ما  بیگانه(غریبه) گشته و مردمانی  از روی نا آگاهی جشن چهارشنبه سوری را به جشنی ناخور پیشنه آن تبدیل کرده اند وباترقه و دیگر مواد انفجاری چهره این جشن باشکوه و دیرینه راتیره و تار ساخته اند.

بیایید جشن های ایرانی را درست بر پا کنیم جشن هایی که جز شادی ارمغان دیگری نداشتند.

مجوز براي ساخت هتل سه طبقه در 20 متري كاخ آپادانا صادر شد

صدور مجوز براي ساخت هتل سه طبقه در 20 متري كاخ آپادانا بار ديگر محوطه 7 هزار ساله شوش را تهديد كرد. ساخت يك موسسه پيش دانشگاهي در حريم درجه يك شوش و ساخت يك ترمينال روي محوطه از جمله مشكلاتي است كه اين محوطه تاريخي براي باقي ماندن با آن دست وپنجه نرم مي كند.

شوش_خبرگزاري ميراث فرهنگي_گروه ميراث فرهنگي_ زهراكشوري_انجمن دوستداران ميراث فرهنگي خوزستان خواستار لغو مجوز ساخت هتل "اميرزرگر در حريم كاخ آپاداناي شوش شد.

گزارش تصويري ازوضعيت آپادانا

"مجتبي گهستوني"، سخنگوي انجمن دوستداران ميراث فرهنگي خوزستان (تاريانا) در گفتگو با ميراث خبر از صدور مجوز به بخش خصوصي براي ساخت هتل سه طبقه اميرزرگر در حريم درجه يك كاخ آپادانا توسط سازمان ميراث فرهنگي، صنايع‌دستي و گردشگري خوزستان خبر داد.

به گفته وي مجوز ساخت اين هتل اول مرداد سال 86 به امضاي "صادق محمدي"، رئيس سازمان ميراث فرهنگي، صنايع‌دستي و گردشگري خوزستان رسيده است.

مجوز براي ساخت هتل امير زرگر در حالي صادر شده كه محوطه شوش براي ماندگاري تاريخ هفت هزارساله خود در حال دست و پنجه نرم كردن با ساختمان پيش دانشگاهي در حال احداث است.

محل ساخت هتل امير زرگر" در فاصله‌اي نزديكتر به كاخ آپادانا نسبت به پيش دانشگاهي آموزش و پرورش قرار دارد.

هفت هزار سال تاريخ شوش به توپ بسته شد

پايه ستون هاي كاخ آپادانا شكسته شد

درود بر روان پاکِ بزرگمرد ایران، فردوسی ـ درود بر روان گذشتگان با فر و دانش، که فرهنگی چنین زیبا و گرانمایه برایمان به یادگار گذاشتند و درود بر شما گرامیان که برای پاسداری و گسترش این فرهنگ بزرگ در اینجا گرد هم آمده اید.
پیش از آغازِ کار برای گسترش فرهنگ ایران زمین، نخست، باید به پایداری فرهنگی بپردازیم و از راههای پایدای فرهنگی در اینجا میتوان نگرشی به راه کارهای زیر داشت:
1.بر پا کردن آیینهای میهن
2.پاسداری و پالایش زبان فارسی
3.برتری در دانش و فن
4.نگهداری و پاسداری تاریخ و داستانهای میهنی
5.پدیدآوری شاهکارهای ادبی و هنری

و
.
.
.
جا دارد در زمینه پاسداری و پالایش زبان فارسی همگی تلاش کنیم و تا آنجا که میتوانیم از بکار بردن واژه های بیگانه بپرهیزیم. در این راستا از این که اگر در سخنانم واژه های بیگانه ای به کار میبرم، پیشایش پوزش میخواهم.
دربارة آیینهای میهنی نخست میباید چرایی و چگونگی این آیینها و جشن ها را بدانیم.
جشن ها بخش بزرگی از آئین های میهنی ما می باشند.
هنگام پژوهش در آیینهای میهنی این مرز و بوم در مییابیم که جشنهای فراوانی درگذشته های دور و نزدیک برپا میشده، بی آن که به آیینهای سوگواری پرداخته شود، اکنون پرسش این است که چرا؟
اندیشه راستین روا نمیدارد برای کسی که نیک زندگی کرده و به رستگاری می رسد سوگواری و مویه کرد و همچنین برای آنکس که بد راه بوده و جز در تباهی زندگی و پیکار و راه استوار نکوشیده نیز، گریه و شیون و مویه کاری بخردانه نیست.
واژه جشن گرفته شده از «یَسن» اوستایی است که برابر با ستایش و پرستش میباشد. هم چنین همبسته است با «یَشن» پهلوی که برابر با نیایش میباشد و بارگرانی از دانسته ها و آیینهای دیرین را بر دوش دارد. واژه جشن که امروزه به جای «عید» و «روزهای خوش» به کار میرود، در روزگاران کهن روشی بوده که در آن آیینهای دینی همراه با سرور و شادمانی برگزار میشده است، به دیگر سخن، واژه ((جشن)) برابر با ستایش و پرستش دینی همراه با سرور و شادی است .
برای نمونه هم اکنون هم جشن نوروز را با نیایش پرودگار آغاز می کنیم و بهترین خواسته ها و آرزوها را در آغاز می کنیم و بهترین خواسته ها و آرزوها را در آغاز سال نو برای یکدیگر از خداوند بزرگ می خواهیم. آرمان برگزاری این همه جشن و گردهم آیی ها، نزدیکی یکایک مردم و آفرینش هم خویی و یگانگی و همدستی بین ایشان برای از بین بردن دشواریها و یاری به یکدیگر بوده است. که اگر بخواهیم در زمینة پایه های استوار روانشناسی نهفته در این آیینها گفتو کنیم سخن بسیار و زمان کم است.
تنها به این نکته فکر کنیم که یک انسان شاد تا چه باید نیرومنتر از یک انسان خمود و افسرده است. ایرانیان باستان دارای گاهشماری و سالنمای ویژه ای بودند: هر ماه سی روز بوده و هر روز نامی برای خود داشته، در این سی روز، دوازده روز همنامِ دوازده ماه بود، هر گاه نام ماه با نام روز برابر میشده آن روز را جشن میگرفتند،
و از این رهگذر، دوازده جشن در سال که بهتر است آنها را جشنهای ماهانه بنامیم، پدید آمد: برای نمونه فروردین نام نخستین ماه سال است و روز نوزدهم از هر ماه نیز فروردین نامیده میشود پس در 19 فروردین چون نام روز و ماه یکی شده جشن برپا میشود.
به تازگی شاهد چاپ تقویم هایی هستیم که برای نمونه جشن باستانی اسفندگان را پنج اسفند در نگرگرفته اند. در حالی که در سالنمای زرتشتیان 29 بهمن برای این جشن در نگرگرفته شده حال پرسش این است چرا؟ و کدام درست است؟
اگر به نام باستانی روزهای ماه دقت کنیم پنجمین روز از هر ماه سپندارمزد (به معنی فروتنی و مهر پاک می باشد و بنابر پایه برگزاری جشن های ماهانه که با برابر شده نام روز و نام ماه جشن برگزار می شده این جشن می بایست در پنجمین روز از دوازدهمین ماه باستانی برگزار شود وقتی گاهشماری باستانی را با گاهماری کنونی تطابق دهیم پنجمین روز از دوازدهمین ماه سال باستانی با بیست و نهمین روز از یازدهمین ماه تقویم جلالی برابر می باشد. بنابر این برگزاری جشن اسفندگان در بیست و نه بهمن درست می باشد.
درباره چگونگی تطابق دو تقویم محاسبات زیر را در نگر می گیریم.
پیش از اشو زرتشت سال چنین محاسبه می شد:
365 روز و 5 ساعت و 48 دقیقه و 46 ثانیه
1سال= 360 روز= روز 30× 12 ماه
و هر 6 سال 1 ماه به آخر سال اضافه میکردند
30 روز= روز 5× هر 6 سال
و هر 120سال 1ماه به آخر سال اضافه میکردند.
30 روز = روز× هر 120 سال
اشو زرتشت5 روز را به آخر سال اضافه کرد و
ا روز در هر 4 سال به نام اورداد روز را کبیسه کرد و سال ثابت 365 روز و روز را پدید آورد.


در زمان ملک شاه سلجوقی به تأثیر خواجه نظام الملک گروهی از تقویم شناسان مشهور به سرپرستی عمرخیام به این نتایج رسیدند:
365= 89 (روز زمستان)+ 90 (روز پاییز) + 93 (روز تابستان) + 93 (روز بهار)
و یک روز هم کبیسه در هر 4 سال
هدف چه بود؟ تطبیق روز نخست این تقویم با نقطة اعتدال بهاری بر اساس طول سال متوسط اعتدالی. یعنی طول سال، با تقویم طبیعی برابری دارد.
و نیز طول هر فصل به دلیل کوشش برای انطباق روزهای هر ماه خورشیدی با مدت زمان توقف خورشید در برج های همزمان آن با طول فصلهای طبیعی و نقطه اعتدال.
هم اکنون زرتشتیان به این گاهشماری و کار گروه خیام احترام گذاشته اند و از آن بهره میبرند و هم زمان تقویم دینی خود را بر روی این تقویم رسمی تطبیق داده اند و با در نظر گرفتن تفاوت بین این دو گاهشماری سالنمای خود را به چاپ میرسانند بنابر این جشن سپندارمذ با در نگرگرفتن 6 روزی که در فصل بهار و تابستان گنجانده شده در 29 بهمن به تقویم جلالی مطابق با پنجمین روز از اسفندماهِ دینی آنها برگزار میشود حال اگر کسی میخواهد آیینی کهن را بر پا کند و به فرهنگ باستان احترام بگذارد باید عملاً احترام بگذارد و آن را بپذیرد به آن که ظاهراً بگوید فرهنگ و دانش گذشتگان ما بزرگ و خوبست اما عملاً آن را نفی کند. دوستداران فرهنگ هوشیارانه به این نکته دقت داشته باشند که چاپ تقویم های ناهماهنگ با تقویم رسمی کشور و یا انتشار مطالبی مبهم در باره تقویم و گاهشماری بی احترامی به خرد و دانش همگان است. زیرا اگر کسی واقعا نکته جدیدی درباره گاهشماری یافته نخست باید به جامعه علمی بصورت مقاله(کتبی) ارائه دهد. تا مورد بررسی دانشمندان قرار گیرد. و پس از پذیرفته شدن مطلب در جامعه علمی اقدام به چاپ تقویم نماید. از چاپ خودسرانه تقویم و گاهشماری و نیز انتشار مطالب مبهم در مورد گاهشماری نتیجه درستی بدست نمی آید . ماندگاری فرهنگ نتیجه رفتار درست فرهنگی است.
بزرگش ندانند اهل خرد
که نام بزرگان به زشتی برد.

بس بگردید و بگردد روزگار

ای که دستت میرسد کاری بکن

گنج خواهی در طلب رنجی ببر

نام نیک رفتگان ضایع مکن

دل به دنیا در نبندد و هوشیار

پیش از آن که کز تو ناید هیچ کار

خرمن از می بایدت تخمی بکار

تا بماند نام نیکت برقرار

روز سپندارمزد از اسفند ماه باستانی برابر با 29 بهمن ماه خورشیدی جشن سپندارمزدگان روز دلدادگی ایرانیان و بزرگ داشت بانوان پاک ایران زمین بر شما خجسته باد.

شرم نامه شاملو (۳)

هزار سال از زندگی تلخ و بزرگوار فردوسی میگذرد. در تاریخ نا سپاس و سفله پرور ما بیدادی که براو رفته است، مانندی ندارد. (شاهرخ مسکوب: مقدمه ای بر رستم و اسفندیار)

چطور است جملاتی از دشمنان شاهنامه و فردوسی را در اینجا بیاوریم:

۱. فردوسی عمر در سخن بددینان و آتش پرستان و اسماء بلاطائل و افسانه های باطل بگذرانید.

۲. بدترین روایتها روایت دروغ است بلکه قصه های راستی که لغو و باطل باشد مانند شاهنامه.

۳. فردوسی در کتاب خود از انسان و انسانیت نامی نبرده است. شاهنامه فردوسی شاهنامه ی نیرنگ و دروغ و سرگرم کننده ی مردم بدبخت ماست.

۴. ضبط کننده ی استوره، شخص ابوالقاسم خان فردوسی یا مصنف خداینامک، کلک زده است.

جملاتی را که آوردیم به ترتیب از شیخ ابوالقاسم کرگانی، ملامحمدباقرمجلسی، شیخ صادق خلخالی و میرزااحمدخان شامبیاتلو است. به شباهتشان دقت کنید!!!

در بخش پیش افاضات شاملوی تاریخ نشناس را درباره شاهنشاه کمبوجیه خواندیم. در اینجا نگرش پژوهنده ی نامدار مری بویس را آورده و سپس به شاملوی شعرنشناس میپردازیم. بویس با اشاره به اینکه تمام داستانهای مربوط به تبهکاری های کمبوجیه جعلی است می افزاید: کمبوجیه در حقیقت فرمانروایی معقول و سیاستمداری با تدبیر بوده است... احترام به قانون و نظم یکی از وجوه اشا {راستی و درستی} و از خصوصیات برجسته ی رفتار و کردار کمبوجیه بوده است. <تاریخ کیش زرتشت، جلد دوم، فصل پنجم>

اینک مس سیاه شامببیاتلو در ادب طلایی ایران زمین را محک میزنیم. باشد که دیگر ازضد ادبیات این شاعرک بی ادب سخنی نشنویم. نویسنده کتاب «طلا در مس» آورده است:

در سال ۱۳۲۶ شاملو کتابی چاپ کرد تحت عنوان «آهنگهای گمشده» که خوشبختانه به زودی فراموش شد. این کتاب شاید بدترین مجموعه شعریست که تا کنون چاپ شده است... شاملو درآن زمان نمیفهمیدکه شعر یعنی چه؟ ... و از هرگونه بینش و جهانبینی خالی بود.

سپس اشاره میشود به دزدی و سرقتهای ادبی شاملو (مجموعه شعر: هوای تازه) از شاعرانی چون «لورکا» و «الوار» و «مایاکوفسکی»!! و ادامه میدهد:

فرم بعضی از اشعار منثور شاملو در «هوای تازه» بسیار سست است تا آنجا که میتوان گفت اصلن فرم تازه ای درکار نیست بلکه نثر سست و ضعیف و بی قدرتیست که نیروی احساسی اصیل، ظرفیت کلمات را لبالب نمیکند... پابلو نرودا در چند شعر او ردپایی گذاشته است به ویژه در شعر «بر سنگفرش» از مجموعه «باغ آینه» که در آن چند سطر زیر عینن از یکی از شعرهای نرودا برداشته شده. شاملو حتا از نظر تقطیع هم دخالتی در شعر نرودا نکرده و عینن آن را ترجمه نموده است:

از پشت شیشه ها به خیابان نظر کنید

خون را به سنگفرش ببینید

خون را به سنگفرش

ببینید

خون را

به سنگفرش...

Come see the blood in the streets

Come see

The blood in the streets

Come see the blood

In the streets

حالا شما بگویید جاعل و حرامزاده و شیاد و دروغگو کیست؟!!! آیا ما شعر خوب کم داریم که جوانانمان این خزعبلات را میخوانند؟ در کتاب یادشده (طلا در مس) با اشاره به اینکه گاهی شعر شاملو غرق در افکار سیاسی درجه سه ای میگردد که هر روزنامه نگاری به خوبی از عهده ی گفتنش بر می آید، چنین میخوانیم:

شاملو شعری را که در قالب بی وزن گفته، «شعر سپید» نامیده و این اشتباه محض است... شعریست با سابقه ی چندسد ساله در غرب که پیدایش آن به ادبیات جدید غرب هیچگونه ارتباطی ندارد... (شاملو) چون سنن شعر غرب را نمیشناسد شعر سپید را با شعر آزاد اشتباه کرده و حتا در جایی نمیدانم به چه دلیل! گفته است که شعر اصیل بعد از جنگ اول جهانی پیدا شده، که این یعنی چشم پوشیدن از نـُه دهم شعر اصیل غرب و چشم پوشیدن از دانته، هولدرلین، بودلر، رمبو، مالارمه، ورلن، لافورک و دهها اسم دیگر در شرق و غرب که بدون آثار آنها شعر قرن بیستم  حتا نمیتوانست یک جهانبینی کوچک در بینش شاعرانه ارایه دهد.

شاملو (بر وزن یابو!) حتا نمیدانست یاوه هایی که میگوید چه نوع شعریست! از آنجا که عُرضه و استعداد سرایش نداشت، مکتبی من درآوردی به راه انداخت و کهن سرایی را «دربان پر شپش بقعه ی امامزاده کلاسیسیم» نامید. در همه جای جهان، هنرمندان و شاعران از این شعور برخوردارند که بدانند علیرغم هر مکتب و قالبی که دارند، وامدار نسلهای پیشین خود هستند.

برای دیدن ادامه این نوشتار به تار نگار

                          http://antishamlu.persianblog.ir/

نگاهی بیندازید.

پیروز باشید...

پاینده ایران...

هزاران سال پیش در ایران زمیین نیاکان ما آیینها و جشن های بسیار زیببایی بر گزار می کردند که هر کدام ویژگی های خاص خود را دارا بود برای نمونه هر روز از هر ماه نام ویژه خود را داشت مانند:اورمزد,بهمن,اردیبهشت,شهریور و....که هر گاه نام این روزها با نام همان ماه بر خورد میکرد ان روز را جشن می گرفتند و بدین گونه هر ماه یک جشن و هر هفته نیز جشن ادینه برگزار میشد جرا که نیاکان ما شاد زیستن را راه خوشبختی می دانستند و اندوه زاری گناهی بزرگ شمرده می شد.

واژه سپندارمزد در اوستا سپنته ارمِِِِی تی آمده و به چم فروتنی,بردباری و فداکاری است.سپندارمزد یکی از شش امشاسپند سپندینه و ایزد نگهبان زمین است وپاکی و زایندگی از اوست.
گل بیدمشک نماد امشاسپند سپندارمزد است(اسفند).
از آنجا که زنان در زمین نشان زایندگی و باروری اند ایرانیان این روز را به پاس داشت زحمات آنها  با نام روز زن و مادر جشن می گرفتند و از بانوان پاک نهاد قدر دانی میکردند.

چرا که در ایران باستان هر زن و مرد در کنار یکدیگر  کوشش می کردند  و ارزش هر کس به کار های پسندیده ,نیکو  و آبادانی بود که انجام میداد.

 علاوه بر آن این روز روز عشق ایرانیان نیز است و حال پس از هزاره ها اروپایی روز (والن تایم)را که تنها دو سده از آن میگزرد را جشن می گیرند وبه آن می بالند.

اما شوربختانه ما این بازمانده از آیین گزشته خود را  که پس از هزاره ها به دست ما رسیده به درستی نمی شناسیم و آن را ارج نمی نهیم.

به امید روزی که فرهنگ فراخ خود را نیک بشناسیم و به دیگران نیز بیاموزیم,
پیشاپیش این روز  بر تمامی ایرانیان و بویژه بانوان ایرانی خجسته باد.
شاد زیوید....
پاینده ایران...

درود

پس از مدتی که این تارنگارو به روز نمیکردم بر ان شدم تا دوباره با نوشتهای پر بار تر ورسا تری  بکوشم تا کمکی هر چند کوچک در راه شناخت فرهنگ فراخ ایرانی انجام دهم.

پیروز باشید

پاینده ایران...

بدرود تا درود دیگر

اگر واقعا ايراني هستي و 1 قطره فقط 1قطر از خون بزرگها و اسطورهاي ملي ايران مثل کورش بزرگ تو رگات جا داره برو به سايت www.300themovie.info
و ببين چطور ايراني ها رو 1 قوم بربر و وحشي نشون ميدن که چهره اهريمني دارن.اين فيلم راجع به لشکرکشي خشايارشا به يونان(علت لشکرکشي تجاوز يوناني ها به اتشکده هاي ايراني)ولي تو فيلم هيچ اشارهاي
به اون نشده هيچ,ملت ايران رو که قومي ازاده هست ومنشور حقوق بشر کورش بزرگ گواه اين امر رو قومي وحشي نشون ميده و ما مثل خيار نشستيم و به خراب شدن مسجد الاقصا وسامرا و...اعتراض ميکنيم
واقعا جاي تاسف طي چند سال اخير به اندازه کافي شاهد از بين بردن گنجينهاي اين تمدن بوديم کاش که ميشد 1 زره هم به هويت خودمون فکر ميکرديم.کار ما به جايي رسيده که ما رو تو بازيهاي اسيايي جمهوري عربي ايران!!معرفي
ميکنند خليج ما رو خليج عربي وحتي خودمون با ساخت سد لعنتي سيوند سعي به خراب کردن راه تنگه بلاغي وارامگاه بزرگترين اسطوره جهان کورش بزرگ ميکنيم تو رو خودا به خودمون بياييم

کجايي اي کورش بزرگ که اين خاک اهورايي دست به تاراج اهريمنان است
_________________
عيدون باد
بدرود

آيا ميدانيد که
آئين زرتشت نخستين انقلاب انسانگرايی و آزاديخواهی در تاريخ بود. تمام نوشتارهای تاريخی نشان ميدهد که چه اندازه اين انقلاب جهان را به پيش کشاند و چه اندازه بر فرهنگ جهانی تاثير گزاشت .
( ژک دوشن گيمن : پاسخ غرب به زرتشت, اکسفورد 1958 : ر.م افنان : تاثير زرتشت بر انديشه يونان: نيويورک 1965 : ژ. فرل: تاثير زرتشت و انديشه زرتشت بر فرهنگ غرب، سيدنی 1977 )؛ کاردينال کونيگ، اسقف بزرگ وين؛ تاثير زرتشت در جهان؛ بروکسل1976)

آيا ميدانيد که
« تحولی که زرتشت در فرهنگ ايران به وجود آورد زنهای ايرانی را در تمام زمينه ها هم تراز مردان کرد و زنها از چنان آزادی برخوردار شدند که مانند آنرا در هيچ جايی از دنيای باستان نميتوان يافت. درآن زمان يونانيها با زنان خود مانند برده رفتار ميکردند و ارستو ميگفت خوشحالم که مرد هستم زیرا زن نميتواند روح داشته باشد.
( پل دو بروی: تاريخ فلسفه زرتشت، پاريس 1984 رويه 110
آيا ميدانيد که
هيچ صفحه ا ی از کتابهای تاريخ نميتواند گواه دهد که يک نفر بزور به انديشه زرتشت وارد شده باشد. اگر جز اين بود زمانی که ايرانيان امپراتوری جهانی درست کرده بودند، يونان و هند و مصر و تمام خاور ميانه و نيمی از آفريقا زرتشتی شده بودند. ( پل دو بروی: تاريخ فلسفه زرتشت، پاريس 1984 رويه 114)

آيا ميدانيد کهدر فرمان آزادی کورش (قانون حقوق بشر). که 2541 سال پيش با خط ميخی روی استوانه بزرگی نوشته شده و امروز در موزه لندن است، اين جمله ها آمده اند0 « انسانها آزادند که هر خدايی را که دلخواه آنها است بپرستند، آنها آزادند که در کشور دلخواه خويش زندگی کنند، همگی بايد در آرامش و صلح زندگی نمايند.....». ( و. ايلرز : ترجمه استوانه کورش از خط ميخی، 1974 : ي. کيله: تفسير نوشتار استوانه کورش، 1973 ) .
آيا ميدانيد که پس از آزادی يهوديان از اسارت بابل بوسيله کوروش بزرگ، ساختن معبد اورشليم بوسيله داريوش و جمع آوری تورات بوسيله خشايارشاه، سه پادشاه زرتشتی ايران، پيامبران يهودی همچون ايسايی، ژرمی، ازقيل ودانيل، کورش بزرگ را در تورات « فرستاده خدا و پيام آور آزادی» خواندند. (ژرار ايزرايل: کورش بزرگ، پاريس 1987)

كاخ داريوش بزرگ در تنگه بلاغي كشف شد

گرانمایه ترین بخش از منشور کوروش بزرگ

منم کوروش، شاه جهان، شاه بزرگ، شاه دادگر، شاه بابل، شاه سومر و اکد، شاه چهار گوشه جهان.

پسر کمبوجیه، شاه بزرگ، ...، نوه کوروش، شاه بزرگ، ...، نبیره چیش پیش، شاه بزرگ...

آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم، همه مردم گام های مرا با شادمانی پذیرفتند. در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهریاری نشستم. مردوک خدای بزرگ دل های مردم بابل را بسوی من گردانید، ...، زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم.

ارتش بزرگ من بآرامی وارد بابل شد. نگذاشتم رنج و آزاری به مردم این شهر و این سرزمین وارد آید.

نابسامانی درونی بابل و نیایشگاههای آنجا دل مرا بدرد آورد... من برای آرامش کوشیدم.

من برده داری را برانداختم. به بدبختی های آنان پایان بخشیدم.

فرمان دادم که همه مردم در پرستش خدای خود آزاد باشند. فرمان دادم که هیچکس مردم شهر را نیازارد و به دارایی آنان دست یازی نکند.

مردوک خدای بزرگ از کار من خشنود شد... او مهربانی ا ش و فراوانی را ارزانی داشت. ما همگی شادمانه و در آشتی و آرامش پایگاه بلندش را ستودیم.

من همه شهرهایی را که ویران شده بود از نو ساختم. فرمان دادم تمام نیایشگاههایی را که بسته شده بود، بگشایند. همه خدایان این نیایشگاهها را به جاهای خود بازگرداندم.

همه مردمانی را که پراکنده و آواره شده بودند، به جایگاههای خود برگرداندم و خانه های ویران آنان را آباد کردم.

همچنین پیکره خدایان سومر و اکد را که نبونید، بدون هراس از خدای بزرگ، به بابل آورده بود، به خشنودی مردوک خدای بزرگ و به شادی و خرمی به نیایشگاههای خودشان بازگرداندم. باشد که دل ها شاد گردد.

بشود که خدایانی که آنان را به جایگاههای نخستینشان بازگرداندم، هر روز در پیشگاه خدای بزرگ برایم زندگانی بلند خواستار باشند...

من برای همه مردم همبودگاهی آرام مهیا ساختم وآرامش را به تمامی مردم پیشکش کردم.

سمت راست ( تیشرت سفید ) حسین

سمت چپ ( تیشرت سورمه ای ) کوروش

هشدار..
سيوند بدون اطلاع قبلي آبگيري شد...

آبگيري سد سيوند بدون اعلام قبلي کمي قبل از نوروز به بهانه ي بارندگي آغاز شده است..تا کنون تمامي مقام هاي مسوول از اين جريان اظهار بي اطلاعي کرده اند..

"هر روز گامي به جلو براي نابودي نماد پيشینه ي چندين هزار ساله پارسيان..."

اگر 300 تجاوزی از سوي بيگانگان به هويت ما بود..آبگيري سيوند را چگونه توجيه ميکنيم...؟

"پارس بانو"

برگرفته از http://www.pasargad-mimanad.blogfa.com

کوروش:البته این نظر غیر رسمی و در هیچ خبر گذاری اعلام نشده ودر تاریخ۱۹/۱/۸۶در روزنامه جهم جم این نظر تکذیب شده وبه نظر شخصی بنده اگر ما به این شایعات دامن نزنیم بهتره.

بر خیز ای کوروش بزرگ که این خاک اهورایی دست به تاراج اهریمنان است

با سپاس بدرود

عیدون باد

بدرود

در تالار آپادانا هيچ قسمتي وجود ندارند كه نشان دهندۀ جايگاهي خاص براي پادشاه و يا شخص برتر باشدو هيچ بخشي نيست كه باشندگان آن خود را برتر از ديگران بدانند و شواهد نشان مي دهد كه تمام ديوارها و كف تالار آپادانا از گچي به رنگ سبز ملايم پوشيده بوده و فرشهايي عالي و پرده هايي نفيس آنرا مي پوشانده است . قطعاتي از مبل در اتاقهاي جناح جنوبي آپادانا بدست آمده كه به وضوح نشان مي دهد كه تالار آپادانا با مبلماني كامل از صندلي ها و ميزهاي كوچك براي ميهمانيهاي بزرگ آذين شده بوده و از قرائن موجود در كف ايوان شرقي پيداست كه كف اصلي داراي 2 اندود بوده و در ملات ميان آجرها قير به كار رفته است.در ضلع جنوبي و نيز در هريك از چهار گوشۀ كاخ آپادانا اتاق هاي بسياري وجود داشته است كه بي گمان محل كار كارمندان و پرسنل داخلي كاخ و همچنين اتاق هايي براي بايگاني، انبار،دبيرخانه،كتابخانه ، پذيرايي و بخشهاي ديگر مورد لزوم بوده است.
 

آپادانا نخستين بناي ايراني است كه داراي سنگ بنا است . آگاهي داريوش در چال كردن لوح هاي زرين و سيمين درر آپادانا شاهدي برآگاهي اين مرد بزرگ تاريخ ايران درر فرمانروايي است . به دستور داريوش در 4 گوشۀ تالار آپادانا و درر زير ديواري كه بيش از پنج متر ضخامت داشته است صندوقي سنگي كار گذارده اند و در هر يك 4 سكۀ زر و سيم و يك لوحۀ زرين و يك لوحۀ سيمين ، هر كدام حاوي متني به زبان پارسي باستان و با ترجمۀ ايلامي و بابلي قرار داده اند . داريوش در آن زمان بي ترديد به امروزي كه چيزي از آپادانا باقي نمي مانده انديشه كرده بوده و مي دانسته كه اين الواح پس از هزاران سال به دست فرزندان آيندۀ ايران خواهد افتاد.

داريوش شاه بزرگ، شاه شاهان ، شاه سرزمين ها ، پسر ويشتاسپ هخامنشي . گويد داريوش شاه :اين است شهرياري كه من دارم : از سكاهايي كه آن سوي سغدند تا حبشه ، از هند تا اسپارت. اين است كه اهورامزدا مرا فر داد،او كه خداي بزرگ است. اهورامزدا مرا و شاهنشاهي مرا بپايد.

بر ديوار كاخ آپادانا مجموعه اي از آجر كاشي هاي رنگين بوده كه بر روي آنها نبشته اي از خشايار نوشته شده است . اين آجر كاشي ها اكنون در موزۀ ايران باستان نگهداري مي‌شود.

گويد خشايار شاه شاه بزرگ : بخواست اهورامزدا ،بسي بناهاي زيبا به فرمان پدرم داريوش ساخته شد.هم بخواست اهورامزدا من بر آن بناها افزودم و آنها را بيشتر كردم . اهورامزدا و ديگر ايزدان مرا و شهرياري مرا پايدار سازد .
 

آپادانا داراي 2 پلكان يكي در سمت شرقي و ديگري در سمت شمال است . پلكان شمالي در زمان خشايار شاه و پس از ساخت ايوان شمالي ساخته شد و نقوش آن تقليدي از نقش هاي كنده شده بر پلكان شرقي ميباشد با اين تفاوت كه نقوش پلكان شرقي ظريف تر و هنرمندانه تر است.

سمت چپ جناح شرقي از نگاره 23 هيات نمايندگي ملل گوناگون تشكيل شده است از اين 23 هيات ، 18 هيات بر روي نماي اصلي و 5 هيات روي سراشيبي پلكانهاي خنوبي نقش شده اند. هر يك از اين هيات ها از 3تا 9 نفر تشكيل شده اند كه هر كدام جنس يا حيواني به همراه دارند. جلوترين شخص هر هيات كه احتمالا سر پرست و سر گروه است چيزي به همراه ندارد و توسط راهنما و آجوداني محلي به سوي كاخ هدايت مي شود. در همه جا راهنمايان دست سرپرست هيات نمايندگي را به گرمي در دست گرفته اند هيات هاي نمايندگي بادرخت سروي كه نماد سر سبزي و سربلندي و سرزندگي هميشگي است ا ز هم تفكيك شده اند .
 

بعضي از محققان اين نقوش را حاملان هديه نوروزي براي شاه مي دانند اما در هيچ كجا شخص شاه نمايانده نشده است كه در حال گرفتم پيش كشي‌ها باشد. علاوه بر اين كالاهايي چون شير و شتر و گوسفند و تبر و ...كه نمايندگاه به همراه دارند پيشكشي هاي مناسبي براي پادشاهان به نظر نمي رسند و شايد از طريق اين نقوش به ما نشان داده مي شود كه صاحبان آنها از كدام ديارند و محصولات و پيشه هاي آنان دراين سرزمين چيست ، همانطور كه امروزه نيز براي نشان دادن شخص گيلاني دختر يا پسري را در لباس گيلكي با سبدي از چاي بر دوش نشان مي دهند يا مرد بختياري را با لباس آن ديار تفكيك مي‌نماياند.از ويژگيهاي نگاره هاي آپادانا آزادي حاكم بر جو صحنه هاست . چنين مي نمايد كه مركزيت پادشاهي بزرگ ايران آگاهانه مي خواسته است با القاء آرامش زيردستان خود را آگاه كند كه هم بر اوضاع مسلط است و هم مردم كشورهاي تابع دليلي براي هراسيدن از فرمانرواي خود ندارند.

در هنر آشوري صحنه هايي كه در آنها اقوام مختلف خراج خود را به شاه بر تخت نشسته تقديم مي كنند كم نيست اما در آشور اين نگاره ها همواره در ارتباط با جنگ و پيروزي اند و پيداست كه خراج دهندگان اسيران و شكست خوردگاه جنگ اند . در سنگ نگاره هاي آپادانا هيات هاي نمايندگي پاداشي و آزادي پيش مي روند و نشاني از مغلوبيت و اجبار به چشم نمي خورد . نمايندگان در مقام مردان آزاد حتي اسلحۀ‌ خود را به همراه دارند كه نشانۀ اعتماد به ديگر گروه ها و سياستي پايدار در اركان فرمانروايي هخامنشيان است . ايستادن نجباي دربار دربار هخامنشي كه بعضي دست يكديگر را گرفته و دست روي شانۀ نفر پهلوي خود گذاشته و يا به عقب برگشته و با نفر بعدي مشغول صحبت است حاكي از محيطي دوستانه است.

 

در هريك از دوم مثلثي كه در دو طرف هر پلكان قرار دارد نگارۀ‌ شيري است كه به گاوي حمله كرده است .نقش نبرد شير و گاو احتمالا با سالشماري و تغييرات آب و هوايي پيوند دارد. اين نقش مي تواند نشانۀ حركت خورشيد (نماد شير) در برج گاو كه از بروج فلكي است باشد و از طرفي برج گاو (ثور) مصادف با ارديبهشت ماه و شير (اسد) برابر با امرداد ماه است و بعيد نيست كه غلبۀ گرما و آغاز فصل تابستان در اين نقوش منظور شده باشد.

در سمت راست پلمان شرقي و در 3 رديف نقش شمار فراواني از سپاهان و سرداران هخامنشي ديده مي شود و نكتۀ مهم در اين نقش هاي لباس افراد پارسي ، مادي و ايلامي است.
 

بدر بخش مياني پلكان ابتدا نقش داريوش نشسته بر تخت و خشايارشاه به عنوان وليعهد ايستاده در پشت سر او وجود داشته كه اين نقش در زمان پادشاهي خشايارشاه به ساختمان خزانه برده شده و به جاي آن نقشي از 8 نفر سپاهي كه در 2 گروه 4 نفره روبروي هم قرار دارند گذاشته شده است. در سنگ نگاره هاي تخت جمشيد نقشي از زن وجود ندارد اين ممانعت مي تواند در مخالفت با يونانياني ابراز شده باشد كه به طرزي بي آزرمانه زنان را تصوير كرده اند در حاليكه در تخت جمشيد حتي مردان با لباس هايي پوشيده نمايانده شده اند.

نكته جالب در حجاريهاي پلكان آپادانا سادگي و عدم افراط در ريزه كاريها ست به عبارت ديگر با اينكه در همۀ زمينه هاي هنري از جهان باستان بويژه هنر آشور تقليد شده در همۀ كارهاي هنري ،مهر مشخص هنر هخامنشي به چشم مي خورد . در نظر ايرانيها، حجاريهاي آشور، با تصنعي عاري از ذوق فاقد وقار بود.آنان زياده روي در ريزه كاري در جزئيات، مخصوصا در سطوح پايين و مقابل چشم را بي جا و زننده مي شمردند. از همين روي هنرمندان ايراني و يا در خدمت ايراني ر بخشهاي پايين كار تا ارتفاع قامت انسان تا مي توانستند ساده عمل ميكردند و وظايف هنري را در قسمتهاي بالاي بنا مثلا سر ستونها به كار مي بستند.
يكي از جالب ترين نكات آثار هنري تخت جمشيد و به ويژه آپادانا نشانه ها و يا به عبارتي امضاهاي هنرمندان و يا گروههاي هنري است. هر هنرمند يا گروه هنري نشان خاص خود را دارد كه پس از پايان كار در زمينۀ‌ اثر نقد شده است . اين نشانه ها كه هنر مندان تك تك نگاره ها را شناسانده و طبقه بندي آنها را ممكن مي سازد حكايت از نظم و علاقه آگاهانۀ عصر هخامنشيان به آثار هنري و هنرمندان دارد.

منابع :
1-تخت جمشيد بارگاه تاريخ (دكتر پرويز رجبي و سعيد محمودي ازناوه)
2-تخت جمشيد (رضا مرادي غياث آبادي)
3-تخت جمشيد(پاسارگاد_نقش رستم ،نقش رجب) (محمدكاظم توانگرزمين)
4-راهنماي تخت جمشيد(نقش رستم و پاسارگاد) (دكتر فرخ سعيدي)

شهر باستاني نزديك ساحل كرخه‌ي كنوني و مجاور كارون، كه پايتخت دولت عيلام و سپس مقر عمده‌ي داريوش اول هخامنشي و جانشينانش بود و آثار آن در خوزستان از مهمترين اماكن باستاني جهان و مشتمل بر بقاياي ابنيه و آثار گوناگون از تمدنهاي باستاني ايران است. نامش در عهد قديم و كتيبه‌هاي ميخي شوشن و در مآخذ اسلامي سوس آمده است. شهر شوشن در تورات در وقايع مربوط به دانيال و در كتاب استر مذكور است. در اينجا داريوش فرمان تجديد بناي معبد اورشليم را داد. گويند دانيال در همين جا مدفون شد و در عهد خلافت عمر بقاياي او را به بقعه‌ي دانيال منتقل كردند.

بين سالهاي 642 و 639 قبل از ميلاد كه آشور باني‌پال عيلام را تسخير كرد، شوش تاراج و بكلي ويران شد. كوروش كبير شهر را تجديد بنا كرد، مقر زمستاني خود قرار داد و اين شهر رونق و جلال بسيار يافت. شوش در دوره اسلامي نيز مدتها از شهرهاي پرجمعيت و پررونق بود. با انتقال كرسي خوزستان به اهواز شوش مركزيت خود را از داد و اهميتش رو به زوال نهاد.

محل شوش را لوفتوس باستان شناس انگليسي مشخص كرد. در اين محل 4 تپه قرار دارد. يكي از آنها به ارتفاع 38 متر ارگ شهر را در بردارد. تپه‌ي ديگر در طرف شمال نمودار محل كاخ داريوش اول است. آجرهاي لعابدار آن اينك در موزه لوور است. تپه‌ي ديگر در جنوب محتوي بقاياي كاخ سلطنتي عيلاميان است و تپه‌ي چهارم خانه‌هاي طبقات پايين‌تر را در بردارد. قانوننامه‌ي حمورابي طي عمليات حفاري ارگ به دست آمد كه اولين قانوننامه عهد باستان شمرده مي‌شود. سفالهاي شوش از عصر حجر جديد ولي متعلق به دو تمدن مختلف است. برروي طبقات زيرين، بقاياي آثار تمدن عيلامي و تمدن اوايل بابلي قرار دارد. از قسمتهاي بالاتر تپه‌ها بناهاي كتيبه‌دار هخامنشي و سفالها و كتيبه‌هاي يوناني قرن 4 قبل از ميلاد و سكه‌هاي پادشاهان عيلام و اشكاني و ساساني كشف شده است.

تخت جمشيد، که ايرانيان  پارسه و يونانيان

 پرسپوليس ميخواندندش، نه يک پايتخت

 سياسی بلکه کانون ملی و نماد يکپارچگی

 شاهنشاهی نوپای هخامنشی بود. آنچه

 بنيانگذار تخت جمشيد، داريوش بزرگ در

 نظر داشت، دولتی بود که در سايه اقتدار

 آن اقوام گوناگون با خصوصيات فرهنگی و

 سنتهای خاص خود و با حفظ زبان و مذهب و آئينهای خود  به آرامش در کنار يکديگر زندگی توانستند کرد.

اصولی که بر پايه آنها شاهنشاهی ايران 2564 سال پيش بدست کورش کبير بنيان نهاده شد، دگربار در سنگ نبشته ای از داريوش متجلی ميشود:
  " من، داريوش شاه، ناتوانان را پشتيبان هستم و اجازه نخواهم داد که توانمندان به آنان بيداد روا دارند. ...ای مردم، به اراده اهورامزدا من، داريوش، از شما ميخواهم که ناتوانان را پشتيبان باشيد و در برابر توانمندان و توانگران بيدادگر بايستيد."

روح اغماض، تسامح، دادگری و انساندوستی در دولتی که به رسالت اخلاقی خود نيک آگاه بود و خود پرچمدار اين آرمانها بود، ميبايست در معماری و هنر آن نيز بازتاب ميافت. مظهر اقتدار و عظمت شاهنشاهی ايران تخت جمشيد بود و هنر آن اقوام و نژادهای گوناگون ، از ليبی و اتيوپی و مصر تا هندوستان، از رودخانه دانوب تا رود سند، از کوهستانهای قفقاز تا دشتهای آسيای ميانه و از درياچه آرال تا خليج فارس،همه را اطمينان بخش اين نکته بود که صرفنظر از نژاد، مذهب، رنگ پوست و زبان، اعضا برابر يک جامعه بزرگند.

داريوش معماران و هنرمندان را از چهارگوشه شاهنشاهی پهناورش گرد آورد تا با مصالح و فنون خاص خود و طرح ريزی و اجرای ايرانی بناهايی بيافرينند که تا آنزمان در جهان همتايی نداشتند و از نظر مقياس و شکوهمندی و نيز ابداع فنون نوين معماری و ظرافت به کمال رسيده شان در زمره عجايب دوران باستان بشمار ميروند.

که اين ها همه نشان دهنده از بين بردن ايران به عنوان مهد تمدن جهان است .
بعد ما مثل خیار نشستیم و به خراب کردن سامرا ومسجد الاقصا و هزار تا کوفت وزهر مار دیگه اعتراض میکنیم به خیال باطل خودمونم خیلی باحالیم.
گالیله میگه نشون دهنده تمدن وبزرگی هر ملتی رو باید تو اشخاص و بزرگان اون کشور جستجو کرد این ادمهایی که ما از اونها واسه خودمون غول ساختیم اگر خوبم باشن(که نیستن) از کشور ما نیسن عرب نو....
ما خودمون بزرگترین اسطوره جهان کورش بزرگ و بعد از اون لیستی از اسطورها رو داریم که ملت های دیگه ارزوشون یکی از اونارو داشته باشن(که قسمتی این لیست رو براتون  مینویسم میفرستم)ولی  خودمون داریم این اسطوره هارو تحریف میکنیم.
دیگه خسته شدم از این همه تحریف و دروغ....
میخوام داد بزنم و به همه بگم که ما مهد تمدن جهانیم صاحب اولین دین اسمانی مردمی که طی تاریخش همیشه یکتا پرست بوده واولین پیامبر اسمانی و داشته مردمی که از دل اون قانون حقوق بشر بیرون اومده وهزارتا افتخار دیگه که هیچکس توانایی شمردنش نداره.
ولی این سخن یادم می افته که بر هر قومی اشخاصی حکومت میکنن که لیاقتشون باید قبول کرد که لیاقت امروز مردم ما حتی این مرصیه بزرگ هم نیست ((که این جمهوری داره همن رو هم ازمون میگیره))ما لیاقت وبزرگی اجدادمون رو خوب حفظ نکردیم باشد که ایندگان این میراث وشکوه را بازگردانند اما حرکت را بایید منو تو شروع کنیم از این بیگانه پرستی دست برداریید.

اینقدر کذب هست که من عارم میاد که به اون نگاه هم بکنم((شخصی که سخن از دوستی میزند اولین منشورحقوق بشر و بزرگترین امپراطوری جهان را پایه ریزی کرده ودر کتب اسمانی((قران/تورات))به عنوان پیامبر خدا از او نام میبرندوسخن از پاکی میکند وبابر نامش معنی کوروش=دارنده صورت درخشنده وروان پاک وگرم مانندخورشید این چنین میشود؟

لعنت به این موجودات کرپن واهریمنی
بر خیز ای کوروش بزرگ که این خاک اهورایی دست به تاراج اهریمنان است!!!
عیدتون مبارک
بدرود

شکـل گيري پـادشاه ماد

مباني سياسي فرهـنگي، پـايه گـذاري دولت ماد

ويژگيهاي دولت و تـمدن ماد

ايران در هزاره اول ق.م.

بررسي جامع تاريخ و فرهنگ و جغرافياي ايران را در دوران ماد مي توان به اعتباري مشكل ترين و پيچيده ترين بخش از دورانهاي تاريخي اين سرزمين به شمار آورد. وجود نظريه پردازيهاي پژوهشگران مختلف كه هر يك در زمينه أي خاص ، چون زبان شناسي ، نژادشناسي ، دين شناسي و… صاحب نظر بوده و از ديدگاه خود با موضوع برخورد كرده اند از يك سو ، و نيز نظرات پژوهشگراني كه كار خود را متوجه بخشهاي خاصي از مجموعه جامعه ايران هزاره اول ق.م. ، مانند ايلاميان ، ماناييها ، اورارتوها و يا تمدنها و دولتهاي همجوار چون آشور و بابل ساخته اند ، از سوي ديگر عامل موثر در ايجاد پيچيدگي و دشواري مسير پژوهش گرديده است . اين پيچيدگي بدان جهت است كه عمده اين پژوهشگران كوشيده اند تا هر چه بيشتر بر موضوع مورد نظر خود تاكيد كنند و با مرزبنديهاي بسيار مستحكم ، به هر بخش به عنوان واحدي مستقل در تمامي ابعاد بنگرند . عجيب آنكه با ورود به دوران هخامنشي ، اين نحوه برخورد به ميزان غير قابل تصوري دگرگون گرديده و با نگاهي جامع و فراگير به آن برخورد شده است .
اما ، با توجه به اينكه دانش باستان شناسي در اين مورد بيشتر و بهتر از علومديگر مي تواند اظهار نظر كند ، در كل بررسيهاي اين دوران باستان شناسي نقش عمده و اساسي بر عهده ندارد.

منابع نوشته كهن مربوط به دوران ماد ، به زبانهاي گوناگون مانند بابلي ، آشوري ، ايلامي ، اورارتويي ، پارسي باستان ، اوستايي ، ارمني قديم ، عبري قديم ، يوناني ، لاتيني ، آرامي و … مي باشند كه به دليل تنوع آنها ، و مشكلات فراوان در خواندن كامل برخي از اين زبانها و انجام نگرفتن يك بررسي تطبيقي بر روي آنها نمي توان بهره لازم را از اين منابع گرفت . از سوي ديگر ، در نوشته هاي آشوري با توجه به همجواري آن سرزمين با ايران در دوران ماد و تعداد فراوان كتيبه هاي به جاي مانده در آن زبان كه به اعتباري بايد بيشترين اطلاعات را درباره اين دوران در برداشته باشند ، از سال سي ام قرن هفتم پيش از ميلاد به بعد هيچ چيز درباره ماده ها وجود ندارد .
در ميان نوشته هاي مختلف ، بيش ازهمه رساله مختصر هرودوت است كه با وجود همه ايرادهاي وارد بر آن، آگاهيهاي قابل ملاحظه اي درباره مادها به دست مي دهد، به ويژه درباره دوران مهم شكل گيري و گسترش آن دولت يعني زماني كه منابع آشوري آن را مسكوت گذارده اند .
در قرنهاي آغازين هزاره اول پيش از ميلاد تا زمان استقرار دولت قدرتمند ماد در دهه آخر قرن هفتم ق.م. در بخش وسيعي از شمال ، غرب ، جنوب غربي و قسمتي از جنوب فلات ايران ، با نام قومها و دولتهايي چون مانايي ها ، سكاها ، كاسپي ها ، اورارتوها ، كاسي ، ايلاميها ، سومريها ، پارسها و … برميخوريم كه در جريان درگيريهاي منطقه غرب فلات ايران بين خود و يا با آشوريها – به عنوان حكومتهاي منطقه اي و قومها و طايفه هاي قدرتمند – حضوري فعال داشته اند . در همان هزاره اول ق.م. برخي از اين قومها را با نامهاي ديگري كه از پيشينه اي بسيار كهن در منطقه برخوردار بودند ، مي خواندند ، چنانكه " اورارتوييان" و مردم ماننا ، ماد را " گوتي " مي ناميدند .
گوتي ها در كنار لولوبي ها ، ميتانيها ، ايلاميها ، كاسي ها و كاسپي ها از جمله ساكنان كهن فلات به شمار مي رفته اند كه با نام و آثار آنان از هزاره سوم پيش از ميلاد ، در منطقه آشنا هستيم .
 براي شناخت جامع فرهنگ و تمدن دوران ماد كه تاثيري بنيادين بر دورانهاي بعد و به ويژه عهد هخامنشيان گذارده است ، آگاهي بر وضع اين اقوام و دولتهاي منطقه اي گريز ناپذير مي باشد . به ويژه آنكه گروهي از تاريخ نويسان بر حسب گرايشهاي خاص خود درباره اصل و منشاء هر يك از اين قومها و منطقه حكمروايي، زبان و تمدن و رويدادهاي مربوط به آنان ، به گونه اي مطلب را عنوان كرده اند كه خواننده بدون توجه به موقعيت جغرافيايي آنان و وسعت حوزه اقتدارشان چنان مي پندارد كه هر يك به صورت جزيره اي جدا از ديگران و با اصل و منشئي متفاوت ، صاحب فرهنگ و تمدني از ريشه ويژه و مستقل بودنده اند. وليكن در اصل، عمده آنان اقوامي بوده اند كه در منطقه هايي نه چندان وسيع – در مجاورت هم – هر يك در زير چتر قدرتهاي سياسي قومي و قبيله اي خود – توانسته بودند حكومتهاي محلي كوچك يا متوسطي را تشكيل دهند .
شكي نيست كه قدرتهاي چون ايلامي ها، كاسي ها و ميتاني ها در طي دوراني طولاني از توانمنديهاي فراوان سياسي و تمدني شكوفا برخوردار بوده اند . چنانكه اورارتوها از حدود 900 ق.م. نزديك به سه سده توفيق يافتند كه به مرحله ايجاد يك دولت مطرح با آثاري ارزشمند در منطقه برسند و با نيرويي چون آشور، درگير شوند .
 حال، با اين مقدمه جا دارد تا مرور كوتاهي بر چگونگي حضور و زندگي و پيوندهاي برخي از اين اقوام نامدار منطقه داشته باشيم . اقوامي كه از آخر سده هفتم ق.م. به بعد ، از وحدت و اجتماع آنان گسترده ترين و مقتدرترين دولت زمان به نام دولت ماد پديدار گشت . دولتي كه مهرف فرهنگ و تمدني شكوفا ، با برخورداري از يكدستيها ، هماهنگيها و پيوندهاي چشمگير است .

لولوبي

گوتي ها

ميتاني ها

كاسي ها

تصوير واقعي خشايار شاه.

تصوير او در فيلم!

ليئونيداس ، پيک ايران را به چاه پرت مي‌کند. پيک ايراني مي‌گويد : در هيچ جاي دنيا رسم نيست ، پيک را بکشند. لئوندايس مي‌گويد : اينجا اسپارتا است و نه جهان!

تصويري از خشايارشا در فيلم "300 اسپارتي" ساخته سال 1962

اينم قسمتهايي از اين فيلم

اميدوارم گريتون نگيره.من كه خودم واقعا بغض گلومو چسبيد ولم نميكنه البته حقم داره

تقريبا ۴۰ دقيقه ميشه شايدم بيشتر  ( فقط نظر يادتون نره )

قسمت اول 

قسمت دوم

قسمت سوم

قسمت چهارم

قسمت پنجم

بازم ميگم بايد به حال اين ايران واقعا گريه كرد

مخلص همه شما حسين ...

300، عنوان فيلمي است درباره جنگ ترموپيل که برگرفته از رمان تصويري با همين نام از فرانک ميلر ميباشد. (همين رمان حدود ده سال پيش نوشته شده!) کارگردان اين فيلم موهوم، زاک سنايدر است که با تهيه کنندگي ميلر و مشاوره هايش اين کار صورت گرفته است.(البته واجب است که قبل از نامشان پيشوند حيوان را بياوريم) اين فيلم تماما" در استوديو و در جلوي ديوارهاي آبي رنگ گرفته شده تا بتوانند جلوه هاي تصويري کتاب را به راحتي در فيلم پياده کنند. پادشاه اسپارتها، لئونيداس(با بازي ژرارد باتلر)، با همراهي سپاه اسپارتي300 نفره خود به جنگ پادشاه پارسي، خشايارشاه (با بازي بازيگر برزيلي رودريگو سانتورو) و سپاه وحشي يک مليوينيش مي رود. (که البته معلوم نيست اين يک ميليون نفر را چطوري آماده کرده و ظاهرا" ميلر و سنايدر فراموش کرده اند که ايران آن زمان شامل ارمنستان، آذربايگان و حتي بخشهايي از روسيه کنوني و آسياي صغير بوده و در ضمن باز هم مثل اينکه فراموش کرده اند که در آن جنگ حتي پاره اي از يونانيان همراه ايرانيان بوده اند!) اسپارتها، با روبرو شدن با اين جماعت و گروه عجيب و غريب غير قابل شکست (خدا کور کنه هر چي چشم تنگه که نميخواهد ايران را بعنوان يک کشور تأثيرگذار در جهان باستان قبول کنه!) و قرباني کردن خودشان، اين پيام را براي تمامي يونانيها ميدهند که در مقابل هجوم پارسها متحد شوند.(البته باز هم، گويي فراموش کردند که حمله خشايارشاه به يونان در جواب تهاجم خانمانسوز آنها به ليد بوده است و صد البته که خشايارشاه رسم مردانگي را فراموش نکرد و باعث نابودي زندگي آن مردمان نشد. باز هم ميگم که اينها همش بدليل اينه که، چون خود آمريکايي ها فرهنگ و تاريخ با عظمتي ندارن و نميخوان ايران رو بعنوان يک کشور با اصل و نسب بدونن، ميخوان هرطوري که شده ضايع اش کنن.)

 فيلم مذکور بر اساس جنگ تاريخي ترومپيل ساخته شده که حدود 480 سال قبل از ميلاد مسيح شکل گرفت و روايت گري ديليوس (با بازي ديويد ونهام) يک شکل فانتزي-تاريخي به اين اثر موهوم داده است. بازيگر خانم اين اثر هم، لنا هيدي ميباشد که در نقش ملکه گورگو، حامي شوهرش، يعني لئونيداس است. اين اثر به دو صورت مرسوم و عادي نمايش در سينما و تئاترهاي IMAX ، در روز 9 مارس 2007 در آمريکا شروع به اکران کرد. اگرچه اين فيلم رکورد نمايش را شکست ولي منتقداني را هم براي خودش دارد. بعضي ها، آنرا قدمي تازه براي نوع فسلمسازي ميدانند و بعضي هم اين فيلم را محکوم به تصويرسازي کرده اند تا شخصيت پردازي. البته هر دوي آنها انتقاد اصلي را فراموش کرده اند که چرا بايد به ملتي اين چنين توهين شود. من که بياد ندارم فيلمي اينچنين ساخته شده باشد و ملتي را با تصاويري موهوم نمايش دهند. البته در دهه 70 ميلادي، فيلمي با همين عنوان ساخته شد، که چون آمريکا در آن برهه زماني، با روسيه سر جنگ داشت، پارسي ها، قيافه هايي روسي مانند داشتند!! همچنين فيلم "بدون دخترم هرگز" را حتما" دوستان بياد دارند که چطور ايرانيان ملتي سرد، خشک و وحشي معرفي شده اند. نا گفته نماند که اين فيلم به همراه فيلمهاي "مصائب مسيح" و "ماتريکس" بعنوان سه گانه هاي درجه R معرفي شده اند که تماشاي آنها براي افراد زير 17 سال توصيه نمي شود. اجازه بدهيد صحنه آخر اين فيلم را برايتان بازگويي کنم:

صبح روز بعد، همه 300 نفر از همه جهت از طرف پارسها محاصره ميشوند. خشايارشاه، در حاليکه چند يارد عقب تر، روي تخت بزرگ خودش نشسته، يکي از افرادش را به سوي لئونيداس ميفرستد تا او را دعوت به تسليم نمايد. او به لئونيداس، پول، قدرت و زمين هاي اسپارتها را پيشنهاد ميکنه و همچنين به او ميگويد که او پادشاه اسپارتها خواهد ماند و فرمانرواي تمام يونان خواهد شد، تنها اگر سر تعظيم براي خشايارشاه فرود بياود. لئونيداس که گويي تسليم شده، سلاحش را مياندازد و روي زانوهايش مينشيند. ناگهان فرياد ميزند: استليوس! و استليوس از پشت او برميخيزد و پيام آور پارسها را با نيزه ميزند.(چه هماهنگي!!!) سپس لئونيداس بر ميخيزد و نيزه اش را بر ميدارد و به سوي خشايارشاه پرتاب ميکند. نيزه اش با گونه خشايارشاه اصابت ميکند و از آن خون جاري ميشود. پس از اين حرکت شجاعانه لئونيداس، خشايارشاه فرمان ميدهد تا کمانداران، تيرهايشان را بسوي اين مرد و سپاهيان اسپارتيش پرتاب کنند. لئونيداس هم آخر از همه با اين تيرها سوراخ سوراخ ميشود. ديليوس به اسپارتا برميگردد و به شرح ماجرا و فداکاريهاي اين گروه 300 نفره در کنسول ميپردازد. با تمام شدن داستان در ميدان نبرد و مجذوب شدن شنودگان به اين حماسه، ديليوس اعلام ميکند که پارسها بايد به خود بلرزند و بياد بياورند که چه کار تأسف برانگيزي انجام دادند و بر يک گروه 300 نفري پيروز شدند! اکنون آنها با 10.000 اسپارتايي و 30.000 يوناني از تمام سرزمين يونان مواجهه خواهند شد. سپس آنها پارسها را به اين کار ناجوانمردانه متهم و جنگ پلاتائيا را آغاز کردند.

ما را چه شده......!؟؟